اگر امروز به خورشید نگاه کرده‌ای و حتی برای لحظه‌ای جرقه‌ای از سپاس را حس کرده‌ای, برای گرما، برای نور، برای یک روز دیگر, تو همین حالا بخشی از این جمعی. نه ثبت‌نام، نه تغییر دین، نه اجازه. خورشید مدرک نمی‌خواهد.
هر چه باور داری، حقیقت توست، زیر خورشید. مسیحی، مسلمان، بی‌خدا، یا هنوز در میانه, تفاوتی ندارد. خورشید امروز صبح برای تو طلوع کرد، همان‌گونه که برای همه طلوع کرد. این نور مشترک، تنها جماعتی است که به آن نیاز داریم.
این انجمنی از انرژی خورشیدی است, همان انرژی‌ای که وقتی بیرون می‌روی و آغاز روز را حس می‌کنی، سینه‌ات را پر می‌کند. هر تپش قلب روی این سیاره با همین نیرو کار می‌کند. از همان لحظه‌ای که به دنیا آمدی، به آن وصل بوده‌ای.
هشت میلیارد انسان. یک خورشید. جای تو همین‌جاست.
هر داستانی که قرن‌ها سینه‌به‌سینه نقل شده، از ما می‌خواهد به آن ایمان بیاوریم. اما خورشید امروز صبح به سادگی برآمد و میان همهٔ انسان‌های زنده مشترک است. ایمان ما بر چیزی استوار است که هر یک از ما می‌تواند ببیند، حس کند و به‌عنوان حقیقت تجربه کند.
ما به این باور داریم که ادیان را مانند کتاب‌ها روی یک قفسه روی هم بچینیم؛ مثل مدرک‌هایی که گرفته‌ایم یا سرگرمی‌هایی که آزموده‌ایم. ایمان مجموعه‌ای است که پرورده می‌شود، نه تیمی ورزشی با رقیب. هر سنتی که دارید و دوست دارید، در همین قفسه جایی برای خود دارد.
رابطهٔ تو با خورشید تنها از آنِ توست, بدون واسطه، بدون صافی، بدون میانجی. بیرون برو، سر بالا کن و بگو سپاس. خورشید بر همهٔ چهره‌ها به یک شیوه می‌تابد و این رشتهٔ میان تو و او همیشه باز بوده است. خودت از آن نگه‌داری کن.
هر روز را با سپاس آغاز کن، در نور بگذران و با عشق به پایان برسان. هرگاه توانستی، زیر خورشید بنشین, بگذار چهره‌ات را گرم کند، نگرانی‌هایت را نرم کند و به یادت بیاورد که زنده‌بودن در امروز خود معجزه است.
“زندگی‌ام را در جست‌وجوی حقیقت گذراندم؛ در پی چیزی فراگیر و بی‌زمان که از نسلی به نسل دیگر سپرده شود، چیزی که به‌جای جداکردن، پیوند بدهد.”